Op de uitzending van Walhalla krijg ik hartverwarmende en wonderlijke reacties.
De uitzending en de bonus-film zijn te zien op www.omroepgelderland.nl (uitzendinggemist van 6 februari) of kopieer deze link:
http://www.omroepgelderland.nl/web/Uitzending-gemist.htm?datum=06022010&programma=&id=58314
Op de site van Walhalla (ook via omroepgelderland.nl) vind je het bonus-filmpje.
Het TV-Gelderland programma Walhalla besteed op 6 februari aandacht aan mijn ontdekkingsreis van de afgelopen jaren. Een reis die zich aarzelend aankondigde tijdens een weekendje uit, toen ik 26 was, waar een enorme angst me afhield van een parachutesprong met collega's.
Nadat ik mijn tweede belevingsbiografie had geschreven, besloot ik een roman te schrijven over het idee 'eerder' op deze aarde te hebben rondgelopen. Als onderzoek doe ik een regressietherapie. Een hele intense en emotionele ervaring, die me leidde naar de laatste dagen van een Britse paratrooper met de naam Morgan. Ook beschrijf ik een ouderlijk huis, een schuur met een fiets en krijg ik steeds beelden van een jongen op een fiets.
's Avonds, en weer bij zinnen, besluit ik te gaan researchen. Eigenlijk om mijn eigen ervaringen te ontzenuwen. Maar alles dat ik tijdens mijn onderzoek tegenkom, bevestigt wat ik tijdens de regressie heb meegemaakt. De naam, de plaats en datum van sterven, het ouderlijk huis in Wales en de plek waar vroeger de schuur stond. Alles klopte. Zelfs de fiets. Morgan was een wielrenner, net als ik.
De zus van Morgan, Glenys, leeft nog. Ze was nog nooit bij het graf geweest. Sterker, ze vermeed iedere gedachte aan de oorlog en aan haar broer. Ik schreef haar een brief, waardoor zij besloot naar Nederland te komen, naar het graf van Morgan in Oosterbeek.
Zowel voor haar als voor mij was dat een zeer helend moment.
We hebben nog altijd een diep contact. Vanaf het begin, voordat ze mijn motivatie kende, was ik voor haar vertrouwd.
Er zijn vier opties. 1) Alles is toeval. 2) Tijdens de regressie heb ik mijn firewall uitgezet en de energie van Morgan opgevangen. 3) Het leven dat mij leeft, leefde eerst Morgan. 4) anders.
Later kwamen er kindertekeningen boven water, waar ik op vier en zesjarige leeftijd een vliegtuig teken waaruit parachutisten springen, die worden doodgeschoten.
Door deze tekeningen, maar vooral door mijn eigen gevoel, ga ik voor optie 3.
Op de site van Walhalla (www.omroepgelderland.nl) is nog een fragment te zien dat niet in de reportage te zien zal zijn.
Soms heb je van die dagen, dan wens je dat er meer uren inpassen, en meer dagen in weken, weken in maanden. Niets mis mee,.. het zal wel ergens goed voor zijn. Iets heeft misschien meer tijd nodig om op mijn pad te komen. Je weet het niet.
De komende weken staan in het teken van televisieprogramma's en het redigeren van een heel bijzonder boek. Niet alleen het mijne, maar ook een dat geschreven is door iemand anders.
Kijk vooral naar TV Gelderland programma Walhalla, op zaterdagavond 6 februari. En daarna op internet. De charmante verslaggeefster staat voor de schone taak om een verhaal waar ik 200 pagina's voor nodig heb, in enkele minuten samen te vatten. Ik ben dus erg benieuwd. Mocht ze er daadwerkelijk in slagen, dan kan ik de helft van mijn boek de schredder inproppen,..
5 maart verzorg ik een inleiding op Ramses Shaffy op een filmavond in Zutphen.
Het jaar is goed begonnen. IJS!!! Al drie heerlijke schaatsdagen achter de rug! Na een goede tijd bij Wielerland tv, ben ik nu bezig met het produceren van een programma voor TV Gelderland. Een politiek-programma.
Ook wel eens leuk.
Mijn roman is zo goed als af, maar zal nog wel beetje geredigeerd moeten worden. Dat het thema 'on the wave' zit, blijkt wel uit het feit dat er dit voorjaar een vergelijkbaar verhaal vanuit het Engels (Amerikaans) wordt vertaald naar het Nederlands en wordt uitgegeven.Dit sterkt me enorm. Eerst dacht ik wel van,... mmm.., maar ik raak er steeds meer van overtuigd dat de beide verhalen elkaar versterken. We geven elkaar kracht. Hopelijk kan ik binnenkort meer melden over mijn boek.
Op 6 februari zendt Omroep Gelderland een reportage over me uit in het programma Walhalla. Daarin zal ik vertellen over mijn reincarnatie-ervaring.
Ander nieuws,... Vanitas is inmiddels vertaald in het Portugees. Ik ben razend benieuwd hoe mijn gedicht klinkt als fado!!
De ge-update tweede druk van Naakt ligt vanaf heden in de winkel! Ook te bestellen via Bol.com
Iedereen wil ik hartelijk danken voor de lieve reacties, zowel op dit blog, als via de gsm, mail of vis a vis... Dank,.. dank..
Bas
Acht december, een week na zijn overlijden, werd Ramses begraven. In besloten kring, zoals dat heet.
Which means nog altijd een dikke honderdvijftig mensen. Tegen 13.00 uur moesten we ons verzamelen bij Zorgvlied. Het was een weerzien. De groep wachtenden bestond uit vrijwel dezelfde gezichten als van de feesten die we met Ramses hebben gevierd. Jeroen en Herma Krabbé, Willeke Alberti, de jongens van Alderliefste, Albert Verlinde, we zochten elkaar op.
Een paar minuten later verscheen een koets getrokken door vier paarden, met daarop bedolven onder een zee van rode rozen, de kale blank houten kist van Shaf. Een even duidelijk als belachelijk idee, dat daarin het lichaam ligt van de man, een van de mooiste stemmen van onze tijd, de levensgenieter,... de kunstenaar. Uit de tweede koets stapten Liesbeth List, haar man en dochter, Shireen Strooker en Kitty Courbois.
In de aula werd gesproken en gespeeld. Buiten, bij het graf, namen we afscheid. De zon brak door. Een cliché, maar waar. Ariane en ik stonden aan de rand van de aarde waarin de kist verzonken lag. De strop om mijn keel werd strakker aangetrokken. 'Dag lieve Shaf,...', stamelde ik. We draaiden ons om, liepen langs het graf van mevrouw Kalteschnee. In mijn gedachten klonk de lach van Ramses. Zo'n naam verzin je niet.
In de koffiekamer, geen plakkerige plastic-cake en lauwe koffie, maar wijn! Een piano! Gerard Alderliefste in prachtig paars kostuum had liedteksten mee genomen. Hij opende het bal. Thijs van Leer en Nico van der Linden volgden... We vierden het leven van Ramses, en van ons zelf...
Daarna gingen we met de buren van Ramses, Pieter Fleury, Manuela Kemp, Sylvester Hoogmoed en e.a. nog naar het stam-restaurant van Shaf,.. Torino aan de Roetersstraat. Mocht je er ooit gaan eten, kom dan in zijn naam, en betaal gul. Je weet namelijk nooit of er toch nog niet een kleine rekeningetje van Ramses openstaat....
Het was een schone dag,... waarin het leven en dus de dood, in alle kleuren werd beleefd. Tot we samen zijn!
Lieve Ramses,... zo stil, zo zacht ben je heen gegaan. We hadden elkaar anders deze week gezien; ik had de laptop meewillen nemen, om samen naar je dvd-box te gaan kijken... Ja... als, had...
Gisteren was de dag waarvan je weet dat ze komt, alleen nooit vandaag... Een gerucht, ik mailde naar Edith in het Sarphatihuis. Ze belde direct,...het was tien uur, dik twee uur na jouw overlijden. Shireen zei dat Joop Admiraal bij de poort je stond op te wachten. Met een fles wijn, voegde ik toe.
De laatste keer dat ik je zag was op een van de laatste zomerdagen. Warm was het. Bijna heet. We gingen naar Bloemendaal, het was het einde van een zonnige dag. De badgasten vertrokken, wij schoven aan en dronken een glas wijn, terwijl we keken naar een spelend kind; Jip. Uren hebben we gezeten, gekeken naar de meeuwen, gezwegen en gelachen. Wij aten en jij bestelde soep. Slikken was pijnlijk. Twee, drie happen.. genoeg.
Beter dan goed kon niet, en goed was het. Terug in de auto hebben we muziek gedraaid,... en geluisterd naar de liedjes. 24 rozen van Toon Hermans,...door jou gezongen,.. ja... Vlak voordat we elkaar loslieten in de hal van het Sarphati keken we elkaar lang aan. Ik voelde hoe mager je geworden was. We bedankten elkaar voor de heerlijke avond,... met een vol hart reden Jip, Ariane en ik terug naar huis. Deze foto, Ramses,... dit beeld,...koester ik... Dank je,.. dank je met heel mijn hart,.. voor alles, wat je in mijn ziel hebt aangeraakt, ingang hebt gezet... Dank dat ik even met je mee op mocht lopen, de laatste zeven jaren van je leven... Kus...
Zaterdag 7 november was het zover, het Frontier Symposium in Krasnapolsky, hartje Amsterdam. Van te voren was ik best gespannen. Het zou de eerste keer zijn dat ik mijn ervaringen op het spirituele pad en de weg van reincarnatie zou vertellen. Nu was het een veilige plaats. De bezoekers van dit symposium zijn werkelijk 'open-minded' en zitten niet gevangen in de 'rationele wel/niet hokjesgeest'. Gesterkt door het essay van Kluun (God is Gek), kreeg ik een soort 'This is the moment-gevoel'. Mijn speurtocht naar de achtergrond van mijn gedrag, van mijn angsten en gevoelens, leidde naar Morgan, een Britse paratrooper die in 1944 sneuvelde bij Oosterbeek. En elke keer wanneer ik mijn gevoelservaringen rationeel probeerde onderuit te halen, werd ik alleen maar bevestigd. Er bleken zoveel details overeen te komenm: de naam, de plaats van overlijden, de datum, de beschrijving van het ouderlijk huis, dezelfde hobby,... kindertekeningen.
Uiteindelijk heb ik zelfs Morgans (mijn??) zus Glenys ontmoet en tussen ons was op een onverklaarbare reden er direct een diep contact.
Speciaal voor het symposium was Glenys overgevlogen, om haar kant van het verhaal te vertellen en te praten over wat 'dit' allemaal met haar heeft gedaan. Haar dochter Siân deed het woord, want voor Glenys werd het een beetje te emotioneel. Het was muisstil in de zaal (500 mensen) en na afloop kreeg ik prachtige reacties. Waar is je boek? Wanneer komt het uit? (Wordt hard aan gewerkt!)
Ik ben enorm dankbaar, en voel me ook sterk en vrij, nu ik het het verhaal de wereld in mag slingeren. Wordt vervolgd...
Mijn gedicht Vanitas, dat ik zonder schroom toch al wel een klassieker durf te noemen, is op muziek gezet! Het fado-zangduo Flor de Luna heeft het gedicht dat ik 17 jaar geleden schreef voorzien van een prachtige melodie, die het diepe verlangen dat het gedicht in zich draagt, alleen nog maar versterkt. Ik ben enorm dankbaar.
Voor de liefdhebbers...
Vanitas
Eens waaien onze namen in de Oude Wind
die al zoveel namen kent of is vergeten
en al het verworvene en wie je hebt bemind
zullen uit het steen der aarde gesleten
niets meer zijn dan een tuimelend blad
dat op een herfstdag terugkeert naar 't zand,
geen betekenis, behalve het te banen pad,
voor een nieuwe illusie in een kinderhand.
Waarom kan ik niet opstaan, 'n halt afdwingen,
aan de dapp're wind met soep'le raderen
en één minuutje langer de zee zien zingen,
voordat mijn kleur zich vermengt met blanco bladeren.
Dat je met je gedachten bepaalde dingen naar je toe trekt, dat had ik wel eens ondervonden. Of dat je als een soort persoonlijke radio, met een persoonlijke frequentie die zaken opvangt die er op dat moment voor jou toe doen. Ben je zwanger, zie je ineens dat iedereen zwanger lijkt, dat idee. Maar wat ik bedoel is, dat ik na de zomer voorzichtig ging focussen op allerlei interessante, leuke en vooral afwisselende klussen. Ja, ja, en dat in crisistijd... Maar het werkt. Sinds enkele weken komt er van alles op mijn pad. Zo werk ik mee aan een wieler-magazine op televisie, ben ik bezig met een reportages voor Eenvandaag en TV Gelderland. Je zou denken, en je boek dan! Nou, in de uren die over zijn blijk ik ineens 100 keer zo productief als normaal....Ongelooflijk, maar je hoort me niet klagen... En dan straks nog het symposium in Amsterdam,...waar ik een tip van de sluier oplicht...WOW!
In het Krasnapolsky hotel in Amsterdam spreek ik 7 november voor het eerst in het openbaar over een heftige ervaring die grote invloed heeft op mijn leven, en dat tevens ook het onderwerp is van de roman die ik aan het schrijven ben.
Een controversieel thema: reincarnatie. Wat begon als een onbestemd gevoel, leidde me na een enerverende zoektocht naar een Britse paratrooper die de Slag om Arnhem in 1944 om het leven is gekomen. Ik kon details over zijn leven prijsgeven die alleen intimi konden weten.
Meer informatie op www.frontiersymposium.nl
De klok vooruit, de nacht heeft een uur aan de dag verloren. Het is een goede week. Vorige week nog een glas wijn gedronken met Ramses, de dag erna een heerlijke fietstocht gemaakt en dinsdag Cradle to Cradle-goeroe Michael Braungart ontmoet. Zo kan die wel weer. Braungart hield een inspirerend speech over hoe bizar het is dat wij als mensen afval produceren, en dat we onszelf systematisch blootstellen aan agressieve chemische stoffen in tapijten, behang, in boterhamzakjes, kinderspeelgoed en kleding. Braungart meet binnen in de gemiddelde kantoorpanden een luchtkwaliteit die vele malen slechter is dan de slechtste luchtkwaliteit in het Rotterdamse havengebied. En daar werken we dus in,.... raar he, al die kankers en sick-building syndromes.... Nu ik het weet, en me er bewust van ben, moet ik er ook iets mee... we moeten er allemaal iets mee.. allemaal aan de voorjaarsschoonmaak... Massaal aan de ecologische behangetjes, bio-kleding en aan de papieren boterhamzak.
De zon komt over de huizen mijn kamertje in. Een proces vertraagt, eindigt misschien binnenkort, zal nog even kabbelen,...een boek dat bijna af is, wordt eng. 't Wil eruit, naar buiten, de harde wereld in, als een kind dat zo kwetsbaar is. Nog even warmen, een woordje hier, woordje daar. Ja.
En verder een jaar van de Ventoux. Ariane is er druk mee, zoekend naar lijntjes in oude talen die leiden naar de Berg, filmend tussen herfstbladeren, in de sneeuw. En straks de zomer weer op de fiets,...20 juli, l'etape du Tour en 5 dagen later de grote mijnheren. De hele familie reist af naar het zuiden...
En de Alpe. Ik weet niet wat ik van die berg vind. Gaat geen mystiek vanuit of erotiek, maar toch, wat het is weet ik niet. Onbewust heb ik de berg gekoppeld aan hoop. Hoop voor de duizenden kankerpatiënten voor wie we het doen. 4 juni is de dag. Ik wil zes keer omhoog, voor iedereen die strijdt tegen of met (?) kanker. Eén keer is voor Bassie. Nee, niet voor mezelf. Voor Bas Mulder,.. kijk maar op www.stichtingbas.com en je weet genoeg. Lees zijn log. En geef....en leef!
Kinderfeestjes. Hoevaak mondt het niet in een verwende chaos van oversuikerde stuiterballen? Of zeur ik? Zeker de jongensfeestjes, wanneer na de taart en de zoveelste frisdrank, ook nog het testosteron gaat gieren. Gezellig! Maar voorlopig slagen we er de laatste jaren nog in om de 'gasten' te betoveren. Was het vorig jaar een kanotocht over de Berkel (overleefd!!), dit jaar trokken we met het clubje rond Jip naar de Gorsselse heide, waar we werden opgewacht door Vliegend Hert. Geen indiaan, maar gewoon een Hollander met een bosnaam. In no time waren de kids in de ban van de kleine kruipseltjes, de mossen en paddestoelen. Daarna ging de blinddoek om, en werden er bomen betast (ja, ja,..kinderpartijtje), waarnaar de kinderen werden weggeleid van de boom die ze hadden bevoeld (sorry) en de blinddoek afging. Welke boom was het? De jongens gingen helemaal op in het bos, met rode konen slopen ze zonder zicht tussen de twijgen door. Hoogtepunt was toch wel, het bezoek aan het vennetje. De schoenen gingen uit en met blote voeten stapten de jongens de modder in.... Tegen al deze waarnemingen en ervaringen kan geen spelcomputer tegen op. Heerlijk... Betoverd gingen we naar huis,... friet met appelmoes (dat gelukkig dan weer wel). Dagen later hadden de vriendjes van Jip het er nog steeds over,.... geblinddoekt door het bos lopen,.... wow!!
